Nie. Nic się nie zmieniło. Nie patrzcie w tamtą stronę. To nie jest ta bajka…

Tylko trzęsienie ziemi na Haiti zabiłoby więcej ofiar. Bo czyż nasze życie nie jest więcej warte niż milion ludzi, którzy żyją pod gorącą palmą? Pytanie retoryczne. Tam ból i zniszczenie. Fala zła gnana przybrzeżną bryzą. Świat patrzy. Świat milczy. Świat porywa nagie, czarne dzieci wprost z brudnych ulic podłych miast. Niby nic zwyczajnego. Codziennie przecieramy oczy ze zdumienia jaką to okrutną gra jest życie. Tryb dla wielu graczy pełen jest zabijania, krwi, żądz, seksu. A my gramy. Wciąż gramy. I nawet napis „Game over” brzmi jakoś miło. Do tego dążymy. Mamy tak mało sumienia a tak dużo słów. Nosimy je w kieszeni jak brudne chusteczki. Wyciągamy gdy chcemy otrzeć swoje zmarszczone czoło. A wtedy zostaje na nim mokra plama poczucia winy. Dlaczego?

Nie wiem czy potrafię tak po prostu chwycić pióro i napisać, że wszyscy są „be” a inni są „cacy”. Coś się zmieniło (zgłupiałem?). I odkrywanie prawdy, że „poeta”(tfu!) potrafi pisać tylko wtedy, jak mu jest źle i nikt go nie rozumie. A przecież w nas jest milion innych uczuć, niektóre nie nazwane lub mające nazwy wyssane z małego palca. Naszego palca. Bo wszystko co czujemy i o czym myślimy jest tylko nasze. A to, czy się tym dzielmy ze światem należy tylko do nas. Jesteśmy w jakimś stopniu panami swojego ciała i umysłu. A władza ogłupia…

Nie. Nic się nie zmieniło. Nie martwcie się...

Naprawdę…